मन

मन सागरापरी खोल, त्याचा कोणा लागे थांग
मन भिरभिरे वाऱ्यावरी, त्याला धरू कसे सांग

मन मोकाट सुटता, त्याचा माग न लागता
त्याचे संगे धावू किती, न पाऊल थकता

मन सुटे सुटे झाले, अन डोहात दडले
किती शोधले तरी, न एक डोळा दिसले

मन हळुवार किती, थोडे शब्द तीर हे लागता
डोळ्यामध्ये मन उतरते, अश्रू हे दाटता

मन कणखर किती , सावटाची दाटे  भीती
सावरे स्वतःला लगेच, अन सावरे प्रीतीची हि  नाती

मन कधी किती गूढ , जणू कृष्ण माई संथ
मन सहिष्णू   धर्माचे , त्याला कोण पुसे त्याचा पंथ

मन एकाकी कधी अन  कधी सामावे सर्वांसी
रात्र काळोख दाटता,  उजळे प्रकाश चंद्रासी

मन  अवखळ  कधी,  अन कधी क्रोधात कोपता
मन प्रेमळ कधी , अन कधी निरव शांतता

न कळले हे मन , न माझे न तुझे
मन होता हे उदास, मानसी अश्रुंचे हे ओझे

कधी चंचल हे मन, अन कधी हर्षता आनंदे
कधी एकटे च रुसते अन कधी गाते तुझ्या संगे

कधी सापडेल का हे मन, माझ्या मुठीत या बंद
वाटे, नकोच सापडावे , मुक्त विहरू दे स्वच्छंद

जर कधी लागलच ठाव,  या उनाड मनाचा
उरे काय अर्थ  ह्या जगण्याचा

बरे आहे ,  हे असेच , काही कोडी न सुटतात
रिक्त ओंजळ हे माझी, न काही उरले उरात

मन कोणासी कळले , भले भले  हि थकले
जंग जंग पछाडून , हाती काही न लागले

मनाबद्दल हे विचार पण, माझ्या मनातलेच बोल
मानसी बोलता स्वतःच्या, कळे  मनाचे  हे मोल

नको उत्तर शोधूं या, या मनाच्या  प्रश्नाचे
तेच असेल हे जगण्याचे ऋण , जे बाकी असेल फेडायचे

-शीतल

लहान पण देगा देवा !!!!

लहान पण देगा देवा !!!!

किती वर्षे झाली, दप्तर भरले नाही
किती दिवस झाले मधली सुट्टी पण मिळाली नाही
लहान सुट्टी मध्ये डबा संपून, मोठ्या सुट्टीमध्ये लगोरी पण लावली नाही
बरेच दिवस झालेत, प्राथर्ना म्हणण्यासाठी  हात जोडून
अन प्रतिज्ञा तर आता केवळ आठवणी मधेच राहिलेय
मागे वळून पाहताना थोडे, शाळेची घन्टा ऐकू येतीये
आता शाळा भरेल असे वाटे पर्यंत  आठवणीची रेती हातामधून निसटून जातीये
घरचा अभ्यास आणि गृहपाठ नावाचा एक छळवाद होता
तरी सुद्धा प्रत्येक दिवस किती आनंदात जात होता
छोट्या छोट्या गोष्टीमध्ये पण सुख सापडत होते
आणि जगण्यासाठी आपले गणगोत आणि सुहृद पुरेसे आहेत ह्याचे हि कौतुक होते
खेळत  लबाडी केली तरी, मैत्री मध्ये निरागसता होती
अगदी एक cadboury  सुद्धा सात जणांमध्ये पुरत होती
आपल्या बालपण मध्ये , आई वडील त्यांचे बालपण शोधत होते
"मला जे नाही मिळाले, ते तुम्हाला मिळू दे" , या साठीच झगडत होते
बघता बघत , बालवाडी संपली, प्राथमिक , माध्यमिक अन महविद्यालय पण झाले
इतक्या वर्षात, खरच  कधी मागे वळून सुद्धा नाही पहिले
तरी आज  पुन्हा भूतकाळात डोकावताना,
शाळेची इमारत अजून हि आठवतीय, मित्र-मैत्रिणीच्या घोळक्यात खिदळणारे आपण हि दिसतोय  हसताना
ज्या वळणावर सगळ्यांच्या वाटा निराळ्या झाल्या, तिथेच मन अडकून राहलय अजून हि मागे वळून पाहताना
छान होते बालपण माझे,  आई बाबा, भाऊ बहिण सगळ्यासाठी वेळ होता
शाळा, मित्र मैत्रिणी, माझे शिक्षक इतके छोटे पण सुंदर जग होते माझे
तसे तर आयुष्य अजून हि सुंदर आहे,  नवे जग, नवी नाती ,  थोडे त्रास हि आहेतच कि
पण तरी सुद्धा जिथे तुकोबाला सुधा ज्या लहानपणचा मोह सुटला नाही, तो आपल्या  तरी का सुटेल
आज परत प्रार्थना म्हणावी लागली, तर लहानपणच मागू आपण
देव असेलच तर म्हणेल अरे मी पण नाही का बाळकृष्णाचा, गीता सांगणारा कृष्ण झालो
नियती आणि वेळ कधीच चुकत नाही आणि कुणासाठीच थांबत नाही
म्हणूनच कदाचित, साठवण हि  बालपणाची जपू शकतो आपण
थोडे निरागसतेने आयुष्याकडे पाहू या पुन्हा
अन साठवू यात मनात आपल्या बालपणाची  आठवण

-शीतल

पुन्हा एकदा प्रेमात पडावे असे वाटतंय

पुन्हा एकदा प्रेमात पडावे असे  वाटतंय

आज पुन्हा एकदा प्रेमात पडावे असे  वाटतंय
अन आठवणीच्या  मेघांनी आभाळ पुन्हा दाटतय
थोडे रुसवे थोडे भांडण थोडी समजूत आणि खूप सारे प्रेम
पुन्हा मनात साठवावं  असे वाटतय,
खरच आज  पुन्हा एकदा प्रेमात पडावे असे  वाटतंय

जुने झालाय प्रेम थोडे आणि आपण हि जुनेच झालोय आता
एकमेकांच्या मनातले पक्के ओळखू लागलोय आता
कोणत्या वाक्यावर तो  वैतागणार तिला   आहे नक्की ठावूक
आणि त्याला आता जमू लागलय सावरणे तिला, जेव्हा ती होते अगदी भावूक
तरीसुद्धा, पुन्हा एकदा  नव्याने भेटावे असे  वाटतय
खरच आज  पुन्हा एकदा प्रेमात पडावे असे  वाटतंय

जुने  ते सोने म्हणतोच कि आपण
वेळ जाईल तसे दृढ होते नाते अस मानतोच कि आपण
वर्षामागून वर्षे सरता, एकमेकासोबत बरच काही पाहतो आपण
प्रेम थोडे मागे पडू, माया जास्त वाटू लागते हे पण जाणतोच कि आपण
तरी सुद्धा,  ऋतू बदलला कि जुन्या झाडाला नवी पालवी फुटतेच कि,
हे मात्र सोयीस्कर रित्या विसरतो आपण

म्हणूनच तू मला अन मी तुला गृहीत न धरता
नव्या रंगांमध्ये नवे चित्र रेखाटावे असे वाटतय
खरच आज  पुन्हा एकदा प्रेमात पडावे असे  वाटतंय

तोच थोडा अवखळपणा, तोच थोडा बालिशपणा
तेच थोडे एकमेकांना मैत्रीच्या नात्याने भेटणे
अन काय आहे तिच्या मनात थोडे चाचपून  पाहणे
त्याला नक्की काय  वाटतंय याचे मनात अंदाज बांधणे
मागे वळून पाहता आता हे सारच गमतीचे वाटतंय
पुन्हा एकदा तेच चांदणे आपल्या मध्ये झिरपावे असे वाटतय
आणि म्हणूनच आज  पुन्हा एकदा प्रेमात पडावे असे  वाटतंय

-शीतल

सहजच लिहिता लिहिता

सहजच  लिहिता लिहिता

सहजच  लिहिता लिहिता
शब्दांचे  काव्य जाहले
असेच गुणगुणताना
कवितेतून गीत पाझरले

शब्द तेच होते ओठी
अन मी हि तीच होते
तुझ्याशी जुळता रेशीम गाठी
त्याच शब्दांना नवे अर्थ लाभले

सगळे काही तेच आहे
तरी सारेच नवे भासते
सृष्टी जरी एकच  जरी
तरी नव्या ऋतूचे  रूप ल्याते

कसली तरी किमया होते खरी
अन हुरहूर अनामिक दाटे उरी
प्रीतीने मन आभाळ भरून येता
मायेच्या हळव्या सरीवर सरी

सहजच आयुष्य जगता जगता
आयुष्याचे नव्याने अर्थ कळाले
सहजच वाटे वरून मार्ग क्रमिता
सुहृदाचे प्रेम गवसले

-शीतल

कृष्ण सखा

कृष्ण सखा

मीरेचा तू कृष्ण सखा, तर आणीकही कुणासाठी  भगवान तू
देवकीचा कान्हा तर राधेचा मनमोहन तू
पण कोणी कधीच न वदले, मज, रूक्मिणी  साठी आहेस कोण तू

मग स्वये रुक्मिणीच वदे, कि माझ्यासाठी कोण तू ,.............

माझ्यासाठी तर ......

चिंब करणारा आषाढाचा, पहिला वहिला मेघ तू
लखलखणारी विजेची तेजोमय  रेघ तू
किनाऱ्यावर झेपावणारी बेधुंद सागर लाट तू
घनगंभीर काळोखातील रविकिरणाची वाट तू

रिमझिम रिमझिम श्रावण सरीमधील गारवा तू
मनमुक्त गाणाऱ्या कोकिल तानेतील मारवा तू
तप्त रेतीमधील मृगजळाचा भास तू
क्षितीज्या पल्याडच्या स्वर्ग सुखच आभास तू

राधेचा जिवलग सखा अन मीरेचा ध्यास तू
रूक्मिणी  साठी  मात्र क्षण अन क्षणाचा श्वास तू

- शीतल जोशी

सोनेरी कवडसा: सोनेरी कवडसा आणि मी (Working woman) : एक संवाद

सोनेरी कवडसा एक डोकावला खिडकीतून
जणू म्हणाला मला, चल आटप लवकर
सूर्याचा निरोप  घेण्याची वेळ झालीय आता
अन तुझ्या ऑफिस मधले सगळेच जातील निघून पाहता पाहता

थोडेसे लवकर निघून बघ तरी बाहेर
किती मस्त संधिकाल  आहे आहे उभा
हळू हळू झुकेल सूर्य पश्चीमेकडे
अन मस्त आभा पसरेल  नभामध्ये
किती दिवस झाले तुला असा सूर्यास्त पाहून
अन किती दिवसे झाले तुला चंद्र्शी हितगुज करून

कधी तरी वेळ काढ कि स्वतःसाठी अन माझ्या साठी सुद्धा
तुझ्या लहानपणी मी यायचो  असाच तुझ्या घरात डोकावायला
सकाळी सकाळी तुला झोपेतून जागे करायला
कदाचित नसेन आवडत मी तुला तेव्हा, झोप मोड होते म्हणून
आणि कधी कधी आवडत हि असेन सकाळी आपो आपाच जाग  येते म्हणून
सणवार असले कि नव्या झगमगीत कपड्यावर मी  अलगद येवून परावर्तीत झालो कि
कित्ती छान आणि उल्हासीत वाटत  असेल ना, अगदी  आनंद सोनेरी झाल्यासारखा
आणि कधी तरी मी डोकावायचो असाच संध्याकाळी, आणि पाहायचो तुला
तू असायचीच तुझ्या भाव विश्वात रममाण, कधी पुस्तकात शिरलेली
कधी गप्पात रमलेली अन कधी कधी स्वतः मधेच हरवलेली,

पण आता  तुझ्या घरात डोकावणे, अशक्यच  झालंय
खिडक्या असतात बंद, आणि असल्याच जरी उघडलेल्या
तरी सुद्धा रंगबेरंगी पडद्यांनी सजवलेल्या

सकाळ होते ते कळते तुला, पण आता माझ्याशी नाही तर घड्याळयाशी  नाते जमलाय तुझे

अन दिवसा मागून दिवस गेले तरी, एखादा तरी  कवडसा भेटतो  का ग संधीप्रकाशाचा  घरी किंवा ऑफिसे मध्ये तरी

कधी तरी बाहेर पड  या सगळ्यातून अन भेट मला, कधी तरी कोवळ्या सकाळी अन कधी तरी   कोमेजाणाऱ्या संध्याकाळी
.
कधी तरी रागाव माझ्या वर झोप मोडली म्हणून आणि कधी तरी म्हण किती "मस्त दिसतंय ना सोनेरी सोनेरी सगळे ह्या सोनेरी कवड्श्यामुळे'

त्या निमित्ताने  तरी बोल माझ्याशी अन कधी तरी डोकावून बघ स्वतःच्या मनात
.कदाचित माझ्या रूपाने तुझे अतरंग च बोलत असेल तुझ्याशी अन माझ्या सारखीच तुझ्या भेटी साठी असुससले असेल कुणातरी, कुठे तरी , कदाचित तुझे आई -वडील, भाऊ-बहिण , एखादा जिवलग सखा किंवा जीव भावीची मैत्रीण

भेट एकदा तरी  त्यांना आणि मला अन वाटून टाक थोडा वेळ आणि खूप  सारा आनंद
सोनेरी प्रकाशामध्ये उजळून जावू दे तुझे मन, विचार आणि आयुष्य सुद्धा. परत एकदा प्रयत्न तरी कर माझ्याशी, निसर्गाशी सवांद साधण्याचा अन मग उमगेल तुझे तुलाच कि किती छोट्या छोट्या गोष्टीमध्ये आनंद दडलाय. मावळतीला होणारी रंगांची उधळण , सकाळचा सोनेरी प्रकाश, आणि खूप उन्हातून दमून आल्यावर थंडगार पाण्याचा एक घोट सुद्धा आनंद देतो, हे सापडेल तुझे तुलाच आनंद परत एकदा

--- शीतल

तुझे माझे नाते

तुझे माझे नाते

बावरलेली मी अन सावरणारा तू
स्वतःलाच हरवून बसलेली मी
अन मलाच माझा शोध लावून देणारा तू

सदाचीच  भविष्यात  रमणारी मी अन
भविष्य साठी वर्तमानात झगडणारा तू

तुझ्यात माझे अस्तीस्त्व सामावून टाकणारी मी
अन माझी अस्मिता  माझ्यासाठीच जपणारा तू

तुझ्या शिवाय नाही जगत येणारा असा विचार करणारी मी
अन  केवळ एकमेकासोबत जगायचा असा विश्वास बाळगणारा तू

तू जवळ नसताना सुद्धा तुझ्या डोळ्यांच्या आठवणी मध्ये रममाण मी
अन मी समोर असताना माझे मन माझ्या डोळ्यात वाचणारा तू

ज्या वेळी कोसळलेली  मी, त्या  क्षणी सांभाळणारा तू
ज्या क्षणी कमजोर तू,  त्या क्षणी खंबीर मी

तुझे माझे नाते कधी उसळणाऱ्या सागरसारखे
तुझे माझे नाते कधी संथ, शांत सरिते सारखे
- शीतल जोशी