पाऊल वाट

रोजचीच वाट पायाखालची
अन आज मात्र चकवा देऊन गेली
वर्षा नु वर्षा ची ओळख असून पण
आज जरा नवीनच भासली
मी आपल्याच नादात
तिला रोज तुडवत होते
आपलंच सुख दुःख कुरवाळत
माझ्याच कोशात गुरफटत होते

आज मात्र सारेच नवं नवं वाटत होते
पहिल्या वहिल्या प्रेमात पडावं तसे
जणू इवलीशी वाट ती सजली होती
हिरव्यगार पात्यांनी वेढेली होती

निसरडी झाली असूनही
मला आज सावरत होती
ती आज जणू माझ्याशी
चक्क गुजगोष्टी करत होती

अग कित्ती वर्षे झाली
मी रोजच सावरते तुला
पण तू आपल्याच नादात
कधी तरी कवाडे मोकळी कर मनाची

डोळे उघड आणि बघ आजूबाजूला
जगणे किती सुंदर आहे
वाऱ्याने हेलावून सुद्धा
तग धरणारी हि गवतफुले सांगतील तुला
पाय घट्ट रोवून कसे उभे राहायचं ते

आजूबाजूची झाडे फुले पाने
बदलेले ऋतू आणि त्यातही
स्वतःचे अस्तित्व टिकवण्याची धडपड
सहज शिकवतील तुला

आणि मी, मी हेच सांगेन
कि रोज तीच मी अन तीच तू
पण म्हणून मी कंटाळत नाही
क्षितिजापर्यंत पसरलेले
निळे जांभळे आभाळ रोज
नवच वाटते मला

नवे रोज काही घडत नाही
म्हणून उदास नको होऊ बाई
त्या पेक्षा मनचक्षु उघडून
शोध स्वताच्यात च नवी नवलाई

शीतल

#marathipoem #marathikavita #marathiblogs