कश्म - कश्म

ना जाने क्यों ये कश्म कश्म है
न जाने कैसी ये उलझन है
जितना मैं सुलझाना चाहू
रिश्ते और उलझते है

मैं तो बस सोचती हूं
जिंदगी बडी सिधी है
लोग इसे क्यों बनाते हो खाम खा
इतना मुश्किल हर वक्त इसको
मुट्ठी मे कैद करे के हर इक पल को
और
हर इक रिश्ते को कोई नाम देकर
बस जिले वही पल जो आज है
फिर इतनी मुश्किल नही
उलझन कोई
-शीतल

#hindikavita #hindipoem #हिंदीकविता #shabdasarita #sheetaljoshi #blogs

अकेलपन

हम तनहा तो नही
बस थोडा अकेलपन है
दिन तो कट जाता है
झिंदगी के झमेलो मै
बस रातो में खालीपन है

खफा नही हम जिंदगी से
बस कोई मनाए कभी कभी
ये बेवाकूफसी ख्वाईश है

आँखो में खुशिया झलके
इस कोशिश में कभी थक जाऊ तो
बस रोने कि हिम्मत कर सकू
इतनी हि चाहत है
-शीतल
#हिंदीकविता #shabdasaritamazikavita

कहानी

दो चार हि शब्दो में खत्म हो
ऐसी कोई कहानी है तो बताओ

या फिर मै ये कह दु कि
जिंदगी कि कोई दास्ता नही होती
जो शुरू और खत्म हो
कही ना कही

ये तो बस इक सफर है,
ना है मंज़िल कोई पता
ना जानू मैं कोई रास्ता

बस चलते जाना है युही
दिल में मोहब्बत लिये
गिलें शिकवे छोडकर
इसके हर इक मोडपर

ना कोई कहानी बनेगी
ना को अफसना बनेगा
बस उलझ जायेंगे हम
कुछ अनकहे अल्फाजो में

और पहोच जायेंगे कही ना कही
जीवन के इस सफर में
शीतल

#blogs #hindipoetry #hindpoems #sheetaljoshi

गोष्ट माझी साधीच

गोष्ट माझी साधीच
कथा बिथा नाही हं
सोपीच आहे अगदी

आला दिवस माझा म्हणायचे
आणि तो मिळाला याच आनंदात जगायचे

पोटापाण्याची सोय आहे म्हणून
नोकरी धंद्याचे झंझट आहे
पण ते आहे म्हणूनच
रोटी कपडा मकान हि आहे

रंग दिसतात मला
सूर ऐकू येतात मला
शब्द गळ्यातून उमटतात माझ्या
हात पाय जागच्या जागी
अन डोके सुद्धा आहे बरं
अगदी जागच्या जागी

प्रेम करणारी आपली अशी
थोडीच का होईना माणसे आहेत आजूबाजूला
रसिक कुटुंबाचा सहवास आहे
या साऱ्यांच्या साथीला

अजून काय लागत हो
थोडेसे का होईना
हसू ओठावर सजवायला
अन थोडे हसू आजूबाजूला वाटायला

कटकटी, भांडणे, ट्रॅफिक, गर्दी
खोकला ताप व्हायरल अन सर्दी
प्रदूषण राजकारण
अन आवाजाची कलकल
रोजचच कि सारे माझ्या तुमच्या आयुष्यात
म्हणून का अडकून पडायचे त्याच त्याच चक्रव्यूहात

अगदीच काही माझी ओंजळ नाही रिती
रोज उठून उद्या काय याची पोटी नाही भीती

मी-माझ्यातून बाहेर पडले
कि आजूबाजूचा संघर्ष दिसतो
रोजच्या जगण्याचा त्यांचा
जे झगडतात रोज जगण्यासाठी
अन मग त्याच्या जगण्याची, कथा होते
अन माझी गोष्ट साधीच आहे
याची मला जाणीव होते
- शीतल
#marathikavita #marathipoem #marathipoetry #Blogs #marathiblogs #sheetaljoshi

ति

तिचे मन खूप मोठे
म्हणून तो साऱ्या चुकांसोबत
तिच्यात सामावून गेला
अन त्याला गवसला जगण्याचा सूर

अन तिचे विश्व ,त्याच्या भोवती ,खूप छोटे
म्हणून ती मात्र एकटीच राहिली
त्याच्या महत्वाकांक्षी वर्तुळाच्या
कक्षेइपासून कैक योजने दूर
-शीतल

एक वाट रोजचीच

रोजचीच वाट पायाखालची
अन आज मात्र चकवा देऊन गेली
वर्षा नु वर्षा ची ओळख असून पण
आज जरा नवीनच भासली
मी आपल्याच नादात
 तिला रोज तुडवत होते
आपलंच सुख दुःख कुरवाळत
माझ्याच कोशात गुरफटत होते

आज मात्र सारेच नवं नवं वाटत होते
पहिल्या वहिल्या प्रेमात पडावं तसे
जणू इवलीशी वाट ती सजली होती
हिरव्यगार पात्यांनी वेढेली होती

निसरडी झाली असूनही
मला आज सावरत होती
ती आज जणू माझ्याशी
चक्क गुजगोष्टी करत होती

अग कित्ती वर्षे झाली
मी रोजच सावरते तुला
पण तू आपल्याच नादात
कधी तरी कवाडे मोकळी कर मनाची

डोळे उघड आणि बघ आजूबाजूला
जगणे किती सुंदर आहे
वाऱ्याने हेलावून सुद्धा
तग धरणारी हि गवतफुले सांगतील तुला
पाय घट्ट रोवून कसे उभे राहायचं ते

आजूबाजूची झाडे फुले पाने
बदलेले ऋतू आणि त्यातही
स्वतःचे अस्तित्व टिकवण्याची धडपड
सहज शिकवतील तुला

आणि मी, मी हेच सांगेन
कि रोज  तीच मी अन तीच तू
पण म्हणून मी कंटाळत नाही
क्षितिजापर्यंत पसरलेले
निळे जांभळे आभाळ रोज
नवच वाटते मला

नवे रोज काही घडत नाही
म्हणून उदास नको होऊ बाई
त्या पेक्षा मनचक्षु उघडून
शोध स्वताच्यात च नवी नवलाई

शीतल

पहिली बारिश

बारिश क्या हुई
मौसम ने करवट बदली
मै मै ना रही, तुम तुम ना रहे
कुछ गिली यादों में नजाने कहा
हम खो गये

काले घने बादल थोडे मन पे छा गये
और कुछ बुंदे बारिश कि
आँखो में सिमट गयी

बारीशे कितनी ना जाने
कही सारे पल बह के ले गयी
बस बह ना सके हम
तुम्हारे तरह वक्त के साथ

फिर बारिश आयेगी, नाचेंगी गाएगी
मेरे अंगने में  मिट्टी कि खुशबू खिलखीलयेगी
और मैं खडी रहूँगी उसी खिडकी में
राह देखते हुए उस बारिश कि
जो तुम्हे भी थोडा गिला कर दे
मेरे साथ, कुछ भिगे लमहो में

-शीतल