Wednesday, 4 November 2015

जीवनगाणे




जीवनगाणे

जगायचं जगायचं म्हणजे काय करायचं,
उत्तर अगदी सोपे आहे, हसत हसत  गाणं म्हणायचं

आपलेच सूर आपलेच ताल
आपलेच शब्द आपलीच चाल
कधी कधी सूर ही तालाबरोबर नाचतात
आपलेच शब्द आपल्याकडे बघून खुदकन हसतात

अशावेळी आपणही मनापासून हसावं
आपलं सुख आठवणींच्या कुपीत जपावं

कधी कधी मात्र  सूर तालाची साथ सोडून जातात
आपल्याच चाली, आपलेच शब्द अनोळखी भासू लागतात

अशावेळी कधीच खचून नसत जायचं
कुपीत जपून ठेवलेलं सुख असतं प्यायचं

अशा संस्मरणीय ग्प्शितच अखेर पर्यंत सोबत करतात
किती ही अंधार असला तरी प्रकाशापर्यंत खेचून नेतात

आपली मैत्री  सुद्धा असेल अश्याच  एका कुपीत
संकटावर मात करण्याचे हेच अनमोल  गुपित

अशाच एका बंधनात आपले सूर जुळतील
शादासोबत ताल सुद्धा एकमेकात गुंफतील

जीवनाच्या  गाण्याची अशीच सुंदर कथा असते
मनापासून जगलं की कसलीच व्यथा नसते


- शीतल जोशी



प्रश्न ?


प्रश्न ?

प्रश्न आहे कि अखेर पर्यंत सोबत कुणाची
उत्तर  अगदी सोपे आहे  प्रश्नाशिवाय आणखी कुणाची

प्रत्येक पावलावर
प्रत्येक प्रश्नाचा  थाटाच निराळा
प्रश्न  नाहीच  असा क्षणच विरळा
प्रश्न  प्रत्येक मनात आहे
प्रश्न  प्रत्येक क्षणात आहे

प्रश्न प्रत्येक वाटेवर आहे
प्रशन प्रत्येक लाटेवर आहे
कधी कधी वाटते कि
प्रश्न हि एक सजा आहे
पण प्रश्नाशिवाय
आयुष्यात तरी काय मजा आहे

प्रत्येक प्रश्नाचं उत्तर शोधताना
स्वतःला पण हरवून बसावं
जवळच असणारे उत्तर पण
का इतकं लांब भासावं?

एकाच प्रश्नाचं पण उत्तरं हजार
या प्रश्नोत्तराच्या घोटाळ्यात कितीही जरी झालो बेजार
तरी सुद्धा प्रश्न हि काही सजा नाही
प्रश्नांशिवाय खरच आयुष्यात काही सुद्धा मजा नाही

- शीतल जोशी















अनुराग

अनुराग


निशिगंध दरवळेल, माझ्या अस्तित्वाची जाणीव होईल
पावसात चिंब ओला होशील, माझे पाणावलेले  डोळे दिसतील

आकाशातून चंद्र खुणावेल, अन माझ्या श्वासातील शीतलता आठवेल
कोसळणारा निर्झर  पाहशील माझ्या मनमुक्त जगण्याचे क्षण भेटतील

सागर किनाऱ्यावर लाटा झेलत थांबला असशील,
माझ्या आठवणीची अमृत धारा बरसल्याचा  भास होईल

रात्री कूस बदलून डोळे मिटशील,
पापण्यावर  हळुवार रुंजी घालणारे माझे स्वप्न कसे  दूर करशील

स्वप्नामधून अलगद डोळे उघडतील
अन   तुझा असा तू कितीसा उरशील

रुसवे फुगवे तर आहेतच  रे  प्रेमामधे  
 असा कितीसा  अंतर राखून   राहशील

आयुष्याचा प्रत्येक पावलांवर,
 मला तुझ्या सोबत  पाहशील

-शीतल जोशी

एक रात्र पावसाची


एक रात्र पावसाची



एक रात्र पावसाची अन एक प्रवास मैत्रीचा
एकमेकासोबत चिंब भिजून भेटण्याचा
एक भेट अविस्मरणीय , एक गोष्ट डोळ्यांची
एक क्षण हरवलेला अन एक क्षण भारावलेला

एक ओळख हरवलेली अन एक नवी ओळख पटलेली
एक रात्र कधी ही न संपणारी, अन एक पाउस कधीच न थांबणारा
एक क्षण, एक प्रवास संपण्याची हुरहूर अन हळूच एका नव्या प्रवासाची चाहूल
एक अनामिक दाटलेली हुरहूर  अन   दोन डोळ्यात दाटल्येल्या अश्रूंची  मनास पडली भूल

एक नाते विश्वासाचे अन एक बंधन आयुष्याचे
एक पाउस तू , मला अन सागराला ही चिंब करणारा
अन एक पाउस दोघांच्या ही मनात सदाच बरसात गाणारा


- शीतल जोशी

सप्तपदी


सप्तपदी

व्यक्त अव्यक्त स्पंदने हृदयात,
 मनातली प्रीती उमटे नयनात
माझे जगणे तुझ्या श्वासात,
 कळ्या जशा पहाटेच्या दवात
माझे अस्तित्व तसच तुझ्या मखमली स्वप्नात
अनामिक ओढ हि जणू  एका अबोल  अश्या बंधात
आयुष्याच्या हि पलीकडली साथ ही
सप्तपदीच्या पाउल खुणात

- शीतल जोशी

खिडकी

रोज  मुझ से बहार झाकते हो , कभी मुझ मे भी झाककर देख लो
क्यो, ?, नही पेहचान मुझे मे  कौन हु
मै तो वो छोटासा जरिया हु, नजरिया हु ,
मुझ से अगर झाको तो आसमान भी  मुठ्ठीभर लगता है
कोई मुझे झरोका कहता है, कोई खिडकी
आजकाल तो मुझे विंडो भी कहते है ,
जिस से पुरे दुनिया कि सैर  होती है

हमेशा मैने तुम्हारी आंखो से दुनिया देखी ही,
आज मै तुम्हे  मेरे अंदर कि दुनिया दिखती हु

की साल हो गये , सामने एक गुल मोहर का पेड था
और एक चिडिया आपण घोसला वाह पे बनाती थी
वाह घोसले मी एक नंही चिडिया थी
और यहा  घर मे भी
दोनो जगह वही चहल पहल
वही सारी खुशिया थी
एक दिन नंही चिडिया को  पंख  मिले और वो उड गयी
और घर भी कुछ खाली खाली हो गया, गुलमोहोर कि पेड कि तरह सुना सुना
आज भी  मुझ से दो आंखे झाकती है, थडी धुंदली सी याडो कि तरह
किसे के इंतजार मे , शायद अपनी नंही चिडिया के,
मै वही इंतजार हु

मै वो भी  इंतजार हु,
जब खिडकी मे से कोई अखियो  के झरोके से
झाकता था
और मन हि मन मन मे  मुस्कुरता था
प्यार के उस  बंधन कि  मै गवाह हु

मै तो वो भी गवाह हु
जिस ने एक एकेली जान को
अकलेपन कि इंतीहा देखी है
जीवन कि हर एक धूप छाव देखी है

-शीतल












जर मागे वळून पाहताना

जर मागे वळून पाहताना
थोडे अंतर्मुख होताना
चांगल्या वाईट , काही स्मृती
मनामध्ये  जागताना

बालपणीचा काळ सुखाचा
हे बालपणी न गमले
अन भविष्याची स्वप्ने रेखताना
बालपण हि सरले

ममतेचे छत्र होते
अन सावरणारे कणखर  हात होते
म्हणूनच , केवळ आनंदाचे झाड बहरले
अन दुःखाची झळ न  पोहचली मजपाशी

स्वत्वाची झिंग जी चढली
अन यशाची व्याख्या हि कळली
तुटले बंद मायेचे , ममतेचे पाश हि तोडले
जगण्यची उन्मत्त धुंदी
ते सारे ऋण विसरली

मज वाटे मन माझे कणखर
म्हणुनी पाश हे तुटले
मज  तमा काय कुणाची
माझे मी पण मीच घडवले

जे वाटे यश मिळाले
ते फोल आहे सारे
अन ज्याला मी म्हणतो तत्व माझे
त्याचे अस्तित्व नाही उरले

जगण्याची  मध्यान झाली
अन  जग मनाला आली
पण आता पाहता मागे
सारी वळणे मागेच  उरली

वर उंच उंच जाताना
खाली सारेच लहान भासे
सारे आयुष्य पणाला लावून
टाकले नशिबाचे फासे

स्वतःसाठी जगता जगता
थोडे विसरलो जगण्याचे भान
कितीही मिळाले सुख तरीही
सुकली नाही तहान

जीवन ज्यांनी देवू केले
अन जगण्यासही मज शिकवले
त्यांची  साथ सोडून देताना
मज जराही न  उमगले

कि मार्ग जरी हा सोपा
अन दिसतो हि  राजसा मोठा
तरी सोबतीस नाही कुणी
अन सारा हिशोब झाला उलटा

जगण्याचे गणित मांडले
हेच काय उणे ते केले
बेरीज करता सारी
हाती काही न उरले

झाल्या काही चुका हि
आता वेळ हि निघून गेली
क्षमा मागायची तरीही
आता आस पास हि न दिसे कोणी

जर मागे वळून पाहताना
थोडे अंतर्मुख होताना
चांगल्या वाईट , काही स्मृती
मनामध्ये  जागताना

-शीतल